ای همدم دم های من آرام جهانی
باز هم بهار و جشن آن، نوروز آمد. بزرگداشت نوروز آنچنان که یار می خواست و می خواهد در خانه عشق، در این سرزمین سرد که به همت عشق گرم و بهاری بود برپا گردید. از آغاز روز شوری بود و شوق برگزاری جشن نوروزی.
دیوانگان و عاشقان بر آستانش بوسه زدند و بر خاکش نشستند. مطربان عشق به نوا در آمدند و با سروده های سروربخش  و نوربخش سرده عاشقان به آوا شوری برپا داشتند و خواندند.
“ ای همدم دم های من آرام جهانی ” ، آیا همدمی جز از آن آرام بخش جهان هست ؟ نه تنها اوست که اگر با او باشیم تمامی دم هامان عشق است و صلح.
” نوری تو سروری تو پناهی تو امانی” ، نور عشق...