از خودم چيزي نمي گم مي ذارم ديگران نظر بدن

بياموزيم كه:
با احمق بحث نكنيم و بگذاريم در دنياي احمقانه خويش
خوشبخت زندگي كند.
با وقيح جدل نكنيم چون چيزي براي از دست دادن
ندارد و روح ما را تباه مي كند.
از حسود دوري كنيم چون اگر دنيا را هم به او
تقديم كنيم باز از زندان تنگ حسادت بيرون نمي آيد.
تنهايي را به بودن در جمعي كه ما را از خودمان
جدا مي كند ترجيح دهيم.
از "از دست دادن" نهراسيم كه ثروت ما به اندازه
شهامت ما در نداشتن است.
بيشتر را بر كمتر ترجيح ندهيم كه قدرت ما در
نخواستن و منفعت ما در سبكباري است.
كمتر سخن بگوييم كه بزرگي ما در حرفهايي است كه
براي نهفتن داريم، نه براي گفتن.
از سرعت خود بكاهيم، كه آنان كه سريع تر مي
دوند، فرصت انديشيدن به خود نمي دهند.
ديگران را ببينيم، تا در دام خويشتن محوري، اسير
نشويم.
از كودكان بياموزيم، پيش از آن كه بزرگ شوند و
ديگر نتوان از آنان آموخت ...